Sono, esencia
da noite,
misterio que
refulxe
no escuro,
no silencio,
abrindo un oco máis puro
para o corpo.
É o dispendio
final das cousas
sen futuro,
presente que
fende o muro
do desexo.
É a entrega ao
esquecemento,
ás augas que
afunden
o apuro
do tempo - a
súa escaseza -
e o conxuro
con que o día
vela o vivido.*Poema de Manuel de Berbia
